ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ / Αποψεις - 30/2/2015

Το Δημοσιο και οι πληροφορικοι του

Ποιος φταιει; Οι Αλλοι !

 

Η οικονομική κρίση και οι έλεγχοι των ξένων αποκάλυψαν τη γύμνια της κρατικής μας μηχανής προκαλώντας τη διεθνή θυμηδία. Πραγματικά είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πώς σήμερα 10πλάσιοι υπάλληλοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με κομπιούτερς εκατοντάδων εκατομμυρίων, μηχανογραφικό προσωπικό με πτυχία και περγαμηνές, επιτελικά γραφεία και πλάνα, καταφερνουν να προσφέρουν τις ίδιες αν όχι χειρότερες υπηρεσίες, με εκείνες που προσέφεραν οι λιγοστοί, πενιχρά αμειβόμενοι και χειρωνακτικά εργαζόμενοι με γραφομηχανές και αριθμομηχανές υπάλληλοι μια γενιά νωρίτερα.

Ηλίου φαεινότερο πως το Δημόσιο έχει αποτύχει σε όλες του τις δραστηριότητες, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στα νοσοκομεία και στα ασφαλιστικά ταμεία, στα δικαστήρια, στις πολεοδομίες, στις εφορίες, παντού. Στο στόχαστρο οι πολιτικοί αλλά και οι δημόσιοι υπάλληλοι που διαχειρίστηκαν συχνά προς ίδιον όφελος τους αντίστοιχους τομείς, δάσκαλοι και καθηγητές, γιατροί και νοσηλευτές, μηχανικοί, δικαστικοί, διοικητικοί υπάλληλοι, οι πάντες. Και πίσω (και ίσως πάνω) από όλους, εμείς οι πληροφορικοί μια και η πληροφορική θεωρείται και είναι το όχημα του εκσυγχρονισμού.

Πλήρης η απαξίωση όλων μας στη κοινή συνείδηση. Γνωρίζουμε από την πείρα μας τα προβλήματα και τις νοοτροπίες που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Εμβαθύνοντας όμως λίγο δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε οτι πολλοί μπήκαν στο δημόσιο με ενθουσιασμό και όνειρα να προσφέρουν. Αρκετοι προσπάθησαν και μόχθησαν και πήραν πρωτοβουλίες να αλλάξουν πράγματα και γιαυτό ενόχλησαν και αποβλήθηκαν. Αυτοί έστω επαθαν και εμαθαν, οι υπόλοιποι πήραν το μήνυμα.

Αλλά ας γυρίσουμε στα δικά μας. Οι κομπιούτερς στο Δημόσιο πανταχού παρόντες, η πληροφορική όμως ή ηλεκτρονική διακυβέρνηση επί το μεγαλοπρεπέστερον, πανταχόθεν απούσα. Η πληροφορική στο δημόσιο μια χαμένη υπόθεση. Ποιος τη χρεώνεται;

Μήπως η παλιότερη γενιά των πληροφορικών, στην οποία ανήκει και ο γράφων; Κι όμως η γενιά αυτή έδωσε καλά αποτελέσματα στον ιδιωτικό τομέα και κυρίως στις τράπεζες. Τί είχαν εκείνοι περισσότερο από εμας; Στα ίδια σχολεία πήγαμε και εδώ και στο εξωτερικό, ίδιες επιδόσεις κατά μέσο όρο είχαμε, γιατί λοιπόν εκείνοι πέτυχαν και εμείς αποτύχαμε;

Μήπως φταίει το ίδιο το δημόσιο, με την παροιμιώδη του αδράνεια; Αυτό το περίεργο κράτος που σαν αλχημιστής από την ανάποδη πετυχαίνει με μοναδική επιτυχία να πιάνει χρυσάφι και να το κάνει κάρβουνο (ή "φυτό" στην καλύτερη περίπτωση). Χωρίς με αυτό να έπεται πως και εμείς θεωρητικά δεν έχουμε μέρος της ευθύνης που το ανεχθήκαμε και κάπου βολευτήκαμε.

Χρειαζεται να γινει ενας καταμερισμος ευθυνων, οχι ομως με τη βολικη και υπεραπλουστευτικη μεθοδο των γενικεύσεων, αλλα μεσα απο χειροπιαστες αποδειξεις που προκυπτουν απο την πορεια συγκεκριμενων συστηματων και εφαρμογων. Συστηματων με ιδέες και προοπτικες που αλλα υλοποιήθηκαν ή όχι, άλλα που λειτούργησαν και στη συνέχεια για κάποιους λόγους τάφαγε το σκοτάδι και άλλα που έχουν την τύχη να λειτουργούν ακόμη. Εκεί θα διερευνήσουμε τα πώς και τα γιατί και θα βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για το τί φταιει που «δεν πηγαμε μπροστα».
Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που πήγαν χαμένοι, είναι και οι τόσες ευκαιρίες που χάθηκαν για να ξεφύγει αυτό το κράτος από τη μιζέρια. Οι περιπτώσεις και οι διαπιστώσεις δεν έχουν μόνο πληροφοριακό ή και εξαγνιστικό χαρακτήρα για μας τους παλιότερους απλά για να πούμε το παράπονό μας αλλά και το κυριότερο, διδακτικό για τους νεότερους και για τους περίφημους πολιτικούς προιστάμενους. Να ξέρουν οι νέοι συνάδελφοι τις παγίδες και τα εμπόδια, για να μπορούν να τα ξεπερνούν.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

{jcomments on}

Print